Istnieją dwie metody chłodzenia urządzeń chłodniczych: chłodzenie bezpośrednie i chłodzenie pośrednie. Chłodzenie bezpośrednie polega na zainstalowaniu parownika lodówki w skrzynce lub zabudowie urządzenia chłodniczego i wykorzystaniu parowania czynnika chłodniczego do bezpośredniego schłodzenia powietrza w nim, a przedmiot, który ma być schłodzony, jest chłodzony zimnym powietrzem. Zaletą tej metody chłodzenia jest to, że szybkość chłodzenia jest duża, różnica temperatur wymiany ciepła jest niewielka, a system jest stosunkowo prosty, dlatego jest szeroko stosowany. Chłodzenie pośrednie polega na odparowaniu czynnika chłodniczego w parowniku lodówki, dzięki czemu czynnik chłodniczy (np. solanka) zostaje schłodzony, a następnie czynnik chłodniczy jest wprowadzany do szafy lub budynku urządzenia chłodniczego, a znajdujące się w nim powietrze jest chłodzony przez wymiennik ciepła. Ta metoda chłodzenia charakteryzuje się małą szybkością chłodzenia, dużą całkowitą różnicą temperatur wymiany ciepła i skomplikowanym systemem, dzięki czemu jest używana tylko w mniejszej liczbie przypadków, takich jak wytwarzanie lodu ze słonej wody i przechowywanie w chłodni przy stałych wymaganiach temperaturowych.
Zgodnie z różnymi celami chłodzenia i metodami wykorzystania chłodzenia, urządzenia chłodnicze można z grubsza podzielić na cztery kategorie: urządzenia chłodnicze do chłodzenia, urządzenia chłodnicze do testowania, urządzenia chłodnicze do produkcji i urządzenia chłodnicze do klimatyzacji.
Urządzenia chłodnicze do chłodnictwa wykorzystywane są głównie do przechowywania lub transportu żywności i innych towarów w warunkach niskich temperatur, w tym różnego rodzaju chłodni, chłodni, chłodni, chłodni, kontenerów chłodniczych.